اشعار

در این زندان كه ره بسته است پرواز صدایم را            نمی‌بینم كسی را جز خودم را و خدایم را

سرم را می‌گذارم روی زانوهای لرزانم            یكایك می‌شمارم غصه‌های زخـم‌هایم را

پریشان حالم و از استخوانم درد می‌ریزد            نمی‌جویم ز دست هر كس و ناكس دوایم را

اگر چه زخم تن دارم، كبودیِ بدن دارم            ولی خرج عبادت می‌نمایم لحظه‌هایم را

حـضور دانۀ زنجـیـر در راه گـلـوگـاهم            دو چندان می‌نماید بغض سنگین دعایم را

نمی‌گـویم چه كرده تازیـانه با وجود من            ببین پُر كرده خون پیكـر من بوریایم را

اگر بنشسته می‌خوانم نمازم را در این زندان            غل و زنجیرها كوبیده كرده ساق پایم را

شـمـیم زلـف تو را بـادها كجا بردند؟!            مـقـام قـدِّ تو را خـاك‌هـا چرا بـردنـد؟!

چگونه باب حوائج نخـوانـمت ای پـیر            كه حمله بر تو چنان باب، حلقه‌ها بردند

درخت‌ها به مقام تو غـبطه‌ها خـوردند            كه دست را ز دلِ خـاك بر دعـا بردند

تو را ز دور، لـباسی تهی ز پـیكـر دید            ز بـس‌كه جـوهـرۀ پـیكـر تو را بـردند

ز ربــنــای تــو، آوازهــا الــهــی شــد            ز یك نـمـاز تو رقّـاصه را كجا بردند!

تو آن گلی كه چو از ساقه‌ات شكسته شدی            مـیان راه، تـو را هـمـرهِ صـبـا بـردنـد

چه رتبه‌ای‌ست در این تشنگی كه معصومین            به گاهِ مرگ، رهی سوی كـربلا بردند

هر پاره سنگی در دِلِ دریا که گوهر نیست            بیچاره آن چشمی که از داغ شما تر نیست

زندان عـقـول ناقـص این اهل دنـیا بود            زندان مکانی هست که موسی‌آبن جعفر نیست

زنجیرها با شوق جسمش را بغل کردند            آنقدر که جایی برای بوسه دیگر نیست

در روز عـاشـورا بـرای اشـک ثـارالله            جانسوزتر از داغ اکبر یا که اصغر نیست

اسـلام را در روز روشن زیر پا بردند            شاید گُمان کردند در گودال مادر نیست

زینب نگـاهی کرد سوی عـلـقـمه وقتی            می‌خواست در محمل رَوَد؛ اما برادر نیست

خیز بر گـلشن سرسـبـز ولا سـر بزنیم            ساغر از چـشمۀ جـوشندۀ کـوثـر بزنیم

خیز تا آن که به پای دل غمدیدۀ خویش            قـدمی در حـرم مـوسـی‌جـعـفـر بـزنـیم

شرط آزادگی آن است که با پیروی‌اش            تیـشـه بر ریـشـۀ بیـداد ستـمگـر بـزنیم

به حضورش ز ره صدق سلامی ببریم            به هـوای سـرِ کـویش ز وفـا پـر بزنیم

گرچه دوریـم ز درگـاه شـریـفـش، امـا            خیز تا حلقه‌ای از اشک بر آن در بزنیم

جای دارد به سرافـرازی خود ناز کنیم            گر به خاک حرمش بوسه مکرر بزنیم

سـزد از مـاتـم او در شب یـلـدایـی غـم            با دل غـمـزده بر سـینه و بر سر بزنیم

به جگـر گـوشـۀ او تـسلـیـتی برگـوئـیم            ناله‌هـا با پـسرش از دل مضطـر بزنیم

غم او چون غم زهراست سزد در غم او            حـرفی از ماتـم زهـرای مطـهـر بزنـیم

گر«وفایی» طـلـبی خـیر دو دنـیا، باید            دست بـر دامـن اولاد پـیــمـبـر بـزنـیـم

خـواهم از آزاده‌ای گـویم سخـن            شمعِ غـم روشن کـنم در انجمن

نــامِ او را زیـنـتِ دفــتــر کــنـم            قـصّۀ مـوسی‌بن جعـفـر سر کنم

یــادی از زنــدانِ بــغــداد آورم            روحِ هـسـتی را به فـریـاد آورم

دجـلـه پـر خـونـابۀ حـسرت کنم            جِـسـر را جـولانگـهِ محنت کنم

 خیره گردد دیده در عـمقِ زمان            بـگـذرد انـدیـشـه از بُعـدِ مکـان

بـیـنــد آن زنــدانــی بـــیــداد را            شـمـعِ ظـلـمـت خـانـۀ بـغـداد را

ابـــری از آهِ دلِ کـــرّوبـــیـــان            بر فـرازِ سِجـنِ هـارونی عـیـان

بــرقِ آهِ قـدسـیــان در جــانِ او            اشکِ حـورانِ جـنـان، بارانِ او

یـا چـکـد زان ابــر از آهِ درون            جای باران چکه‌های لعـلِ خون

پــرنـیـانِ مـاهـتـابـش پـوشِ زر            از نجومِ اِسپند و مِجمَر از قـمر

ظاهرش مطموره‌ای تنگ و سیاه            بــاطــنــش آئــیــنـــۀ نـــورِ اِلاه

چـاهِ مُـظـلـم، مـطـلـعِ انوارِ حق            در جـبـین تـیـره شب، نورِ فلـق

طوری از برقِ تجلّی غرقِ نور            ساطع از آن، پرتوِ مصباحِ طور

سـیـنـۀ سـیـنــایـی از نــورِ ازل            موسیِ آن عکـسِ حُسنِ لـم یزل

قـعـرِ زنــدانِ بــلا مـیــقــاتِ او            عکس ایثـار و جهـان، مرآتِ او

کـهـکـشـان صـفّ تـمـاشـاییّ او            نُه فـلک مدهـوش و سوداییّ او

مسکـن زنـدانـی عـشـق حـبـیب            پر طنین از نغـمه‌های یا مجیب

عـشـقِ او را کـرده پــابـنـدِ بــلا            بــهــرِ شـــرحِ الــبــلاءُ لــلــولا

ورنه کی گـردد اسـیـرِ قـید کین            حـجـّت کـبـرای ربّ الـعـالـمـین

رشتۀ کون و مکان در دستِ اوست            ماسوا محـوِ نـگـاهِ مستِ اوست

سر به خطّ حکمِ او کون و مکان            بـسـتۀ قـیدِ ولایـش، انس و جان

والضّحی تعـبـیری از عنوانِ او            آیـتِ والـشّـمـس، انـدر شــأنِ او

گر نه شورِ عـشقِ یارِ بی‌نظـیر            چون کند معلول علّت را اسیر؟

او بـقـای مـاسـوای الله را سـبب            او به حـجـیّت ز هستی منتخـب

گر بجـنبد لعلِ نوشیـنش به قهر            در دمی پاشد ز هم اجزای دهر

روزِ روشن چون شبِ یلدا شود            شورِ محـشر در جهان پیدا شود

لیک عشقِ یار اسیرش خواسته            محـفـلِ اُنـسـش به سِجن آراسته

دیـده را بـاشـد اگـر یـارای دیـد            بـیـنـد آن مـحـبـوبِ دادارِ مجـید

چـهـره بر پـیـشـانی خـاکِ سیاه            لـب هـمـه گـویــای ذکـرِ یـا اِلاه

جذبه و حال است سر تا پای او            مُصحَفِ عشق و وفا سیـمای او

رازِ دل گوید به صد سوز و گداز            کای خدای بی‌نـیاز و چـاره‌ساز

چون تـوانم گـفت شکـرِ نعـمتت            ای همه هستی غـریقِ رحـمـتت

این من و این محفلِ بی‌قیل و قال            این به درگاهت مجالِ عرضِ حال

این نه زندان، بَل حریمِ الفت است            گوشۀ راز و نیاز و صحبت است

بـســتــۀ طــاعــت، دلِ آزرده‌ام            خاکِ این زنـدان سـرا، سجّـاده‌ام

دل، رضای دوست می‌خواهد به جان            نیست در قـیدِ مکـان، بـندِ زمان

کعبۀ عشق است هر جا یادِ توست            گرچه زندان است، عشق‌آبادِ توست

شِکوه در راهِ تو کِی باشد روا؟            از جـفـای خـصـم و زنـدانِ بـلا

دوستان را خواست عشق اندر بلا            تا شود مـمـتـاز، از غـیر، آشـنا

عشق، بی‌رنجِ بلا دردآور است            عشق نتوان گفت، بَل دردسر است

آهِ مـن، شـمـعِ شـبــانِ تــارِ مـن            غلّ جامع، همدم و غمخوارِ من

گـردنِ من، بـسـتـۀ قـیـدِ وفاست            بـنـدۀ افـتـاده‌ات صـیـدِ وفـاسـت

گر نه مـیـثـاقِ ازل، تـقـدیـرِ من            کی شـدی قـیـدِ بـلا زنجـیـرِ من

گـر چه آزارد مـرا این سـلـسـله            نیست از آنم به لب، هرگز گِـله

شِکوه‌ام از دردِ هجران است و بس            دردم از دوریّ جانان است و بس

گر به پا شد از هم این خاکی قفس            بـا نــسـیـمِ قُــرب آمـیـزد نـفـس

طایرِ جان جا کند در باغِ وصل            پرده افـتد، فـرع پیوندد به اصل

بینم اندر بی‌کرانها روی دوست            هست از هر سوی چشمم سوی دوست

دید دل، هرگه به هر جا بنگریست            غیرِ انـوارِ جـمـالـت هیچ نیست

بـشـنـوم از هـر زبـانـی نـامِ تـو            مـست بـیـنـم عـالـَمی از جامِ تو

رَشحِ فیضت کرد پُر در گلستان            از شرابِ عـشـق جـامِ ارغـوان

تازگی در فرشِ خضرا زانِ توست            لاله روشن، ز آتشِ احسان توست

بـلبـلی گـر با گـلـی گـوید سخـن            از تو می‌گـوید به گل‌های چـمن

موجها گر بوسه بر ساحـل زنند            نـامِ زیـبـای تـو نـجـوا می‌کـنـند

چشمِ نرگس از غمِ عشقت، سَقیم            لـرزه از شوقِ تو در پای نـسیم

صبح را از اشتیاقت سینه چاک            آه شب از سوزِ هجران، دردناک

هـر نـوایـی در جـهـان آوای تو            خلق تو، مجذوبِ تو، گویای تو

نیـستـم تـنهـا در این خلـوت‌سرا            این هـمه با من به یـادت هـم‌نـوا

انبیا با من در این محبس، انیس            اوصیا با من در این محفل جلیس

روحِ احکام و شرایع با من است            بزمم از انوارِ وحدت روشن است

هست با من جـمـله ارواحِ رُسل            بر سـرم چـتـرِ ظـلال، عقلِ کل

جوهـرِ خیر و صلاح از آنِ من            جـلـوۀ حـق، مـشـعـلِ زندانِ من

تـا ز تــو عـزّ امــامـت یــافــتـم            بر همه هـسـتی، سـیـادت یـافـتم

هـفـت دریا را وضو از آبِ من            بـسـتـرِ مَـه، حـلـّۀ مـهـتـابِ مـن

روحِ عـرفـانِ حـقـایـق، هـمدمـم            نو عروسِ وحی مُنزل، مَحرمم

مـن اذانِ رکـعــتـانِ صـبـحـگـاه            مـن تَــهــجـُّـد را نــدای یــا الاه

من فرایض را همان شرطِ قبول            مـن نـوافِـل را مــنـادی اصـول

بـا ولای مـن، وجــودِ کـائـنـات            از وجـودِ مـن جـهـانی را ثـبات

سـجــدۀ مـن روحِ والای نـمــاز            خاک را از سجـدۀ من، امـتـیاز

چـشمِ ذراتِ جهـان بر جـودِ من            ساجدم امکان و تو مـسجـودِ من

هست با من این همه شأن و بها            خــاک‌بـوسـم تـا ثــریّـا و ثــری

بـا خـیـالـت تـا بـجـنـبـانـم زبـان            ماسـوا با من شـود هـم داسـتـان

واصـفـانِ کــبــریـایـت لا تُـعــدّ            عـاکـفـانِ درگـهـت بی‌حدّ و عـدّ

هـمـزبانِ من شـود، هـنگـامِ غـم            با هـمه آهـن دلـی، زنـجـیـر هم

گر نه از حق است باطل بیمناک            چیست این زنجیر و زندانِ هلاک

من یکی، دشمن هـزاران بیشتر            آن هـزاران از یـکی اندر حـذر

من تو را خواهم، جهان را دشمنان            پَست‌خویان، سفـلگان، اهریمنان

تا جهان بوده است، چونین بوده است            مـقـصدِ قـومِ بـد آئـین بوده است

مالـکـانِ زور و زر یـارِ هـم‌انـد            در رواجِ ظـلـم بـاهـم هـمـدم‌انـد

بوده هارون‌ها فزون در روزگار            کـیـنه و جور و ستم را دسـتیار

هر دلی با کینه مقرون بوده است            همره و همزادِ هارون بوده است

هرکه، هرجا دل به دنیا داده است            خِـشتی اندر این بنا بنهـاده است

گر نه بیداد و ستم، زندان چرا؟            حـلـقـۀ زنجـیر بر نیـکـان چرا؟

با تلاش مـرتـدی بی‌شرم و دین            بسته شد هر حلقه زین زنجیرِ کین

هر خراش از نیشِ خاری بوده است            آفـتی بر گـل‌عـذاری بـوده است

صابران را نی ملال، از کین و قهر            زانکه امروز است و فردا عمرِ دهر

بگذرد هر روزی از عمرِ اسیر            طی شود روزی هم از عمرِ امیر

هر دو پایان می‌پـذیـرد عـاقـبت            لیک ظـالـم راست، نـارِ آخـرت

صابرم من نیز بر تقدیرِ خویش            هم‌نفـس با حـلقۀ زنجـیرِ خویش

بُـرده آرامـــم ولـی شــوقِ لــقــا            هستم از آن روی خَـلّـصنی‌سرا

 (عابد) این غمنامه را بس کن دگر            کز زبـانِ خـامـه می‌بـارد شـرر

بس کن این بحثِ شرار افروز را            شرحِ این انـدوهِ طاقـت سوز را

عذرِ عصیان کن، سرشکِ دیده را            مـغـفـرت جـو خـاطـرِ آژیـده را

سِجـنِ =  زندان

سقیم = مریض، ناخوش

لا تعد = غیر قابل شمارش

کنج زندان شده روشن به دعای سحرم            گرچه تاریکی محض است همه دور و برم

 خواستم خلوت و سِیر و سفرِ عرش و کنون            چند سالی‌ست که سجده‌ست انیس سفرم

چند سال است که اولادِ غـریـبم همگی            چـشمشان مانده به در تا که بیاید خبرم

 چه کنم؛ با که بگـویم چـقَدَر دلـتنگـم؟!            کاش می‌شد که رضـایم بنـشـیند به برم

در سیه‌چال بلا راه نفس نیست که نیست            جز خدا با که بگویم که چه آمد به سرم؟!

نه هوایی نه غذایی، هدف خصم این است:            آنـقـَدر آب شــوم تـا کـه نــمــانـد اثــرم

لالـه لالـه گـل سـرخ از بـدنـم می‌ریزد            زخم شد از غل و زنجیر همه بال و پرم

کاش اسـیری به سیه‌چـالِ مسلمان بودم            این یهـودی نکـند رحـم به چـشمان ترم

می‌زند هر شب و هر روز مرا، می‌دانم            جان سـالـم به وطن از دلِ زنـدان نبرم

تازیـانه زدنـش کـشـت مرا، پـیـرم کرد            تیـره و تار شده هر دوجهـان در نظرم

سر من بر سرِ زانـوی رضا بود رضا            آن زمان که پـسـرم دید دگر محـتضرم

جان به قربان امامی که به صحرای بلا            گفت ای اکبر من! ای پسرم! ای جگرم!

ای تنِ غـرق به‌خـون آمده بـابـا برخیز            خـیز بابا که تو را خـیـمـۀ عـمـه بـبـرم

هـفـت بار از جگـرم نـاله و فریاد زنم:            پسرم! ای پسرم! ای پـسرم! ای پـسرم!

زنـدان صبـر بود و هـوای رضای او            شوقش کشیده بود به خلوت سرای او

زندان نبود! چاه پُر از کینه بود و بس            زنـده‌بـه‌گـور کـردن آئـیـنه بود و بس

زندان نبود! یک قفـس زیر خاک بود            هر کس نفس نداشت در آنجا هلاک بود

زندان نبود! کرب و بلای دوباره بود            یک قـتـلگـاهِ مـخـفیِ پُـر استعـاره بود

زندان نبـود! یـوسـف در بین چاه بود            زنـدان نبـود! گـودی یک قـتـلگـاه بود

زنـجـیـر بود و آیـنـه بـود و نگـاه بود            تصویر هر چه بود، کـبود و سیاه بود

زنـجـیر را به گـردن آئـیـنـه بـسـته‌اند            صحن و سرای آینه را هم شکـسته‌اند

دیـگـر کـسـی به نـور کـنـایه نمی‌زند            شــلاق روی صـورت آیــه نـمـی‌زنـد

می‌خـواسـتـند ظـلـم به آل عـلی کـنـند            می‌خواستند روز و شبش را یکی کنند

هر کس که می‌رسید در آنجا ادب نداشت            جز ناسزا کلام خوشی روی لب نداشت

زندان نـبود! روضـۀ گـودال یـار بود            هر شب برای عمۀ خود بی‌قـرار بود

حرف از اسارت و غل و زنجیر یار بود            زینب مـیـان جـمـعـیـت نـیـزه‌دار بـود

در شهر شام، غیرت و شرم و حیا نبود            زنـدان بـرای دخـتـر زهـرا روا نـبود

جـایی بـرایـش مـعـنی زنـدان نـمی‌داد            جز سجده بغضش را کسی پایان نمی‌داد

باب الحـوائـج بـود، و ابر تـشـنه حتی            بی‌أذن او یک قطره هم بـاران نمی‌داد

آری کـسـی غـیـر از نـگـاه روشـن او            نـوری به قـلـب تـیـرۀ انـسـان نـمی‌داد

از گل فـقـط یک سـاقه باقی مـاند، اما            اصلأ به طوفان لحظه‌ای میدان نمی‌داد

شلاق با خود زیر لب می‌گفت، ای‌کاش            دنیا مرا آن شب، به زنـدان‌بان نمی‌داد

او زنـده‌تـر شد کاش دنیـا نیـز آن شب            با دوری از موسی‌بن جعفر جان نمی‌داد

ما خاکِ پایِ حضرت موسی‌بن جعفریم            اصـلا برایِ حضرت موسی‌بن جعفریم

ایــرانِ مـاسـت، خـطـۀ اولادِ اطـهـرش            یعـنی گـدایِ حضرت موسی‌بن جعفریم

هرکس اسـیـرِ سلـسـلۀ مـویِ دلـبریست            ما هم فـدایِ حضرت موسی‌بن جعفریم

ما را هراس نیست، زِ روزِ جزا به دل            تـحـتِ لوایِ حضرت موسی‌بن جعفریم

این فـخـرِ مـاست که هـمۀ عـمر سـاکنِ            دارالـشَـفـایِ حضرت موسی‌بن جعفریم

مـؤمـن شـدیـم، روزِ ازل بـر خـدایِ او            مست خدایِ حضرت موسی‌بن جعفریم

باب الحوائج است و جهان زیرِ دینِ اوست            مستِ ولایِ حـضرت موسی‌بن جعفریم

گر صبح و شام گریه به گودال می‌کنیم            ما هـم‌نـوایِ حضرت موسی‌بن جعفریم

ندارد كس در این عالم دل زاری كه من دارم            ندارد سینه‏‌ای آه شـررباری كه من دارم

ندیده هیچ مظلومی چنین ظلمی كه من دیدم            ندارد چشم گردون چشم خونباری كه من دارم

ندارد هیچ زندانی نگهـبانی كه من دارم            ندارد كس بعالم خصم خونخواری كه من دارم

شب و روزم بُوَد یكسان ز تاریكی این زندان            ندیده دیدۀ گردون، شب تاری كه من دارم

ندارم محرم رازی بجز این كُنده و زنجیر            ندارد هیچ بیماری پرستاری که من دارم

بگیرم روزه و ذكر خدا هر دم به لب دارم            نباشد روزه‌داری را چو افطاری كه من دارم

از این ظلمی كه هارون می‌كند بر من خدا داند            كسی باور ندارد چشم خونباری كه من دارم

خـدایـا آرزو دارم بـبـیـنـم بچـه‌هـایـم را            در این‌ خلوت اجابت‌‌ کن دوباره‌ ربّنایم را

ندارد فرق چندانی‌ برایم روز و شب دیگر            از این رو که نمی‌بینم رُخ ماهِ رضایم را

دلم تنگ‌ است می‌خواهم کنار دخترم‌ باشم            چه می‌شد باز بر دوشم بیاندازد عبایم را

نشد امروز دستم‌ را بگیرد گرم در دستش            ولی یک‌ روز می‌گیرد غریبانه عزایم را

دعا کردم برای‌ حال زندانبان ولی‌ افسوس            تلافی کرد با شـلاّق هـمـواره دعـایم را

بلائی بر سرم آورد این‌ جا سِندی نامرد            که‌ جز مُردن نمی‌بینم در این دنیا شفایم را

ندارد روزنی زندان، امان‌ از دست زندانبان            که با زنجیرِ غم بسته گلوی بی‌صدایم را

ندارم قوتی حتی که برخیزم به روی پا            فشار ضربۀ پایی شکـسـته ساقِ پایم را

غریب‌ و‌ تشنه و زخمی‌ به‌فکر همسر و فرزند            بیا‌ مادر! بیا مـادر! بـبـینی کـربـلایم را

چون کمانداری رها کرد‌ه‌ست چشمت تیر را            تا که در چنگ آورَد این "صیدِ از جان سیر" را

در هوای پای‌بـوسیِ تو باید رشک برد            از ازل تا صبح محشر بوسۀ زنجیر را

ای امام بی‌جماعت! ای که می‌گوید فلک            بعدِ هر تکـبـیـرةُ الاحـرامِ تو تکـبـیر را

با نگـاه تو هـدایت شد زنی آوازه‌خـوان            ای بنازم! گوشۀ چشم تو، این اِکسیر را

شد قیامت، آسمان خاموش شد، خورشید سوخت            باز نـازل کـرد ایـزد سـورۀ تَکـویـر را

پـادشـاهی زیر سُـمّ اسب‌ها تـشیـیـع شد            در حصیری جمع کردند آیۀ تطهیر را!

چشم هر شاه و گدا با تو مقابل شده است            بر درِ خانۀ پُر مِهرِ تو سائل شده است

چشمت اعجازِ بهار است که هر رهگذری            با اشارات نگـاهـت مـتحـول شده است

گـر چه زنـدانی تـاریـکی دنـیـا شـده‌ای            نور خورشید هم از نور تو کامل شده است

دوست دارد بـشود دانۀ تـسـبیحـت اگر            قفل و زنجیر به دستت متوسل شده است

این تن خستۀ تو یا که عبایی کهـنه‌ست            آه، تشخیص تو از دور چه مشکل شده است

راحـت شدی ز محنت دنیا، سفربخیر            راهـی شدی به عـالـم بـالا، سفر بخیر

دیگر تمام شد غم هجران و اشک و آه            حالا که می‌روی تو ز دنـیا سفـربخیر

خـلـوت‌نـشـین حجـلـۀ غـم، بعد کـربلا            بانوی صبر و مظهـر تقـوا، سفربخیر

یکسال و نیم ماندی و این غربت و فراق            عمری گذشت بر تو و حالا، سفربخیر

یادت نمی‌رود که تو گـفتی حسین من            آهسته‌تر برو سوی صحرا، سفربخیر

ای باخـبـر ز لحـظـۀ سخـت وداع گُل            گل می‌چـکـد ز دیدۀ گـل‌ها، سفربخیر

ای وارث مـصـیـبـت گـودال قـتـلـگـاه            ای بوسه‌داده حـنجر گل را، سفربخیر

چـشم‌انتـظار تـوست حـسین عـزیز تو            ای نور چشم حیدر و زهرا، سفربخیر

هرگز جـدا نشد ز تو پیـراهـن حـسین            ای داغـدار آن گـل رعـنـا، سفـربخیر

در زمزمه‌ ز اشک «وفایی» شب وداع            می‌گفت دل به زینب کبری، سفربخیر

به شـأن بی‌بـدل او سـلام بـاید گـفـت            به خاکِ چـادرِ او نـورِ تام بـاید گفت

برای گـفـتـنِ از دخـتـر عـلی، زینب            همیـشـه با ادب و احـتـرام باید گـفت

به او و ایل و تبارش همیشه ارباب و            به ما همیشه و هر جا غلام باید گفت

حـوائجِ دلِ ما را نـگـفـته امـضا کرد            به سـایۀ کـرمـش مـسـتـدام باید گـفت

هرآنچه گفته شد از صبرِ او چه ناچیز است            که از مراتبِ صبرش، مدام باید گفت

به تیغِ خطبۀ خود، شام را قیامت کرد            بـه او مـدافـعِ کـلِّ قــیـام بـایـد گـفـت

قسم به عشق، که هر خطِّ خطبۀ او را            کــمـالِ قـلـۀ عــلـم کـلام بـایـد گـفـت

چه داغ‌ها که ندیده، برای گفـتنش از            مدینه، کوفه و از شهرِ شام باید گفت

پس از وداعِ غـریـبانـۀ غـروبِ دهـم            به او محـافـظ جـانِ امـام بـایـد گـفـت

میانِ خـیمـۀ سـوزان نبـود جایش، نه            ولی چگـونه ز بزم حـرام باید گفت؟

جان آمد از فراق تو بر لب، نیامدی!            امروز هم سـرآمد و شد شب، نیامدی

چتر سیاهِ غـم، همه‌جا را فـرو گرفت            ای در سپهر عـاطـفه کوکب! نیامدی

از آه و اشک و ناله و سوزِ دل و دعا            کـردم بـساط خـویش مـرتّب، نیـامدی

گـفـتند در رواج ستم می‌کـنی ظهـور            دنـیـا شـد از فـسـاد لـبـالـب، نیـامـدی

خواندیم هر چه ندبه و عهد و کمیل را            گـفتیم هر چه یا حق و یا رب نیامدی

گـفتم بیا به خاطر زهـرا، اثر نداشت            گـفـتم قـسم به حـرمت زینب، نیامدی

تمـام بـاور زینب حـسـین بود حـسین            همیـشه یـاور زینب حسین بود حسین

چنانکه چشم به چشمش گشود در آغاز            کـلام آخـر زینب حـسـین بود حـسـین

عجب نبود اگر بی‌برادرش غم داشت            که نیـم دیگر زینب حسین بود حسین

در آن خزان که زمین غرق حُسن یوسف بود            گـل مـعـطـر زینب حـسین بود حسین

کـشـید شـعـلـۀ آهـی ز دامـن مـحــمل            که در برابر زینب حـسین بود حسین

دلیل آنکه در آن ظهر پیش چشم خدا            شکسته شد دل زینب حسین بود حسین

به گوش کوفۀ نامرد در کشاکش درد            خـطاب منبر زینب حسین بود حسین

نبوده بعد زهرا کوثری دریاتر از زینب            نمی‌آید پس از او زُهره‌ای زهراتر از زینب

خدا می‌خواست تا آیات صبرش جلوه‌گر باشد            نظر کرد و نشد پیدا کسی اولیٰ‌تر از زینب

پیمبر تا که دید او را، به زهرا گفت: «دلبندم،            زمانی غم نمی‌یابد کسی تنهاتر از زینب»

به لبخند علی وقت ملاقاتش قسم هرگز            ندیده چشم عالم دختری والاتر از زینب

چنان صدیقۀ کبری‌ست اعمال و صفات او            پس از زهرا که دارد عصمتی کبری‌تر از زینب؟

جلال مرتضی را جمع در انوار عَذرا کن            چه خواهی دید غیر از آیتی عظماتر از زینب

حسن در پیش پای او به پا می‌خاست تا گیتی            بداند در حیا یک تن نشد یکتاتر از زینب

تمنای حسین از او دعای خیر بود آری            پس از ذات امامت کیست با تقواتر از زینب

اگر شور حـسـینی پُر کند آفـاق عالم را            نیابی ای دل شیدا، دلی شیداتر از زینب

عـقـیله، عـابده، سِّر ابیهـا، کامله، نجمه            نیامد در زمان او کسی داناتر از زینب

اگر ام المصائب خوانده‌اند او را، تعجب نیست            که در عالم نبود از غصه بی‌ همتاتر از زینب

زبان چون باز کرد، از کاخ جز کوخی به جا نگذاشت            چنان حیدر که خوانده خطبه‌ای غَّراتر از زینب

غرور کوفیان را خُرد کرد از نطق گویایش            نبود آن لحظه در کوفه کسی مولاتر از زینب

گمان می‌کرد زینب را به خاک آلوده اما دید            نمانده در سرافرازی زنی بر پا تر از زینب

نه فقـط حلم و حـیا زیور زینب بودند            این دو یک جرعه‌ای از کوثر زینب بودند

شمع نـورانی دین بود و بـرادرهایش            مثل پـروانه به دور و بر زینب بودند

نام زیبای حسین و حسن از روز نخست            مشـقِ انشـا شده در دفـتر زینب بودند

صف به صف اهل ملک، بهر تقرب به خدا            دست بر سینه، سر معبر زینب بودند

پسر عوسجه و عابس و نُعمان و حبیب            همه زانو زده در محضر زینب بودند

دوری از زینت دنیا و حـیا از معـبود            یـادگـار پــدر و مــادر زیـنـب بـودنـد

فخـر بر رتـبه نکـردند شهـیدان حـرم            فخرشان بود همین، نوکر زینب بودند

عجـمـیان و عـلی‌وردی و خیل شهـدا            جان فدای نخی از معجر زینب بودند

بنـدگـانی که مـزیّن به کـمـالات شدند            مـحـو نـورانیت عـمـۀ سـادات شـدنـد

تمام آسمان سرخ و دلش خون است انگاری            تو گویی نُه فلک هم هست، در سوگ و عزاداری

همه مردان به خاک و خون، شَه عالم شده عُریان            یقینا گِردشان جمع مَلَک، در این عزا گریان

بمیرم خصم بی‌شَرمت، اگر دست ِتو را بسته            چو جبرائیل بر طفلان، کشیدی شهپر ِخسته

اَلا ای حُوریه، اِنسیه، مَرضیه، اَلا طوبیٰ            فغان داری اَلا مادر به دشت ماریه تنها

ز شَه، هنگامهٔ گودال رفتن، شَرم داری تو            قَتیلت کم نبوده، از چه رو آزرم داری تو؟!

به پیشَت از شهیدان، یک گلستان لالهٔ بی‌سر            ولی دنبال تو، یک بوستان، از غنچهٔ ٔپَرپَر

یتیمان را پناه از تازیانه، یا کُتک باشی؟            و یا سیل زنان را، پاسبانْ تنها و تک باشی؟

در آتش خیمه می‌سوزد، به جسم ِو جان طفلان داغ            ز دژخیمان به جسم، هریکی‌شان زخمی از شلاق

بگو بر تو چه رفت ای، مظهر حِلم و صبوریت            ندیده کس زنی چون تو، پر از ایثار و حُرٓیت

زمان رفتن با کاروان و، خیل ِهمراهان            عنان‌گیرت ابالفضل آن یَل و فرمانده ٔمیدان

ولی جان‌ها فدایت، دُخت حیدر، عصر عاشورا            به زنجیر ستم بستـند، دست دخترِ زهرا

تمام داغ‌ها در نطـق قـرایت، بهم می‌زد            بساط آن لعینی که، چنین ظلمی از او سر زد